در کتاب تاریخ نیشابور آمده است:در
سفر حضرت رضا علیه السلام به خراسان، کجاوهی امام وارد نیشابور شد و در
حال عبور از بازار بود که دو نفر از راویان احادیث به نامهای «ابوذرعه» و
«محمد بن اسلم طوسی» جلو آمدند و به امام عرض کردند:«ای امام و فرزند
امامان، ای سلاله پاک فاطمه زهرا و ای چکیده پرثمر نبوت! به حق پدران
گرامیت صورت مبارک و پرنور خود را به ما بنمایان و حدیثی از جد بزرگوارت را
برای ما بگو!»
امام دستور داد کجاوه را متوقف کنند. سپس سایبان را کنار زد و چشم مسلمانان به جمال نورانیش منور شد.
مردم
همه روی پا ایستادند. صدای گریه از هر سو بلند شد و اشک شوق از دیدهها
فرو ریخت. گروهی خود را به خاک میافکندند، عدهای افسار مرکبش را بوسه
میزدند، یا گردن می کشیدند تا صورت مبارک امام را ببینند.
ازدحام
و غوغا تا ظهر طول کشید و مردم همچون سیل اشک می ریختند تا سرانجام،
بزرگان قوم فریاد زدند:« ای مردم! گوش فرا دهید و فرزند رسول خدا را آزار
ندهید، که این کار آزار رسول خداست.»
مردم ساکت شدند و بیست و
چهار هزار قلم و دوات آماده شد تا حدیث امام را بنویسند. این حدیث شریف
بعدها به «حدیث سلسلة الذهب» (سلسلهی طلا) معروف شد؛ چون راویان آن حدیث
همه از معصومین (رسول خدا و ائمه ) و جبرئیل علیهم السلام هستند.
بوزرعه و محمد بن اسلم نیز مأمور شدند تا حدیث را برای افرادی که صدای امام را نمیشنیدند با صدای بلند تکرار کنند.
امام
رضا علیه السلام این چنین آغاز کرد:« پدرم، موسی بن جعفر الکاظم، برای من
روایت کرد از قول پدرش، جعفر بن محمد الصادق، از قول پدرش، محمد بن الباقر،
از قول پدرش، علی بن الحسین زین العابدین، از قول پدرش، حسین بن علی که در
سرزمین کربلا شهید شد، از قول پدرش، امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب که در
کوفه شهید شد، از قول برادر و پسر عمویش، محمد رسول الله صلی الله علیه و
آله و سلم، از قول جبرئیل، که خداوند فرمود:« کلمه لا اله الا الله حصنی
فمن قالها دخل حصنی و من دخل حصنی امن من عذابی»
(کلمه توحید
(لا اله الا الله) دژ و حصار محکم من است. هر کس آن را بگوید، داخل حصار من
شده و هر کس داخل قلعه و حصار من شود، از عذاب من در امان است.)
سپس حضرت رضا علیه السلام فرمود:« آری، خداوند راست فرمود و جبرئیل و رسول خدا و ائمه اطهار علیهم السلام همه راست گفته اند.»
در این هنگام کجاوه امام به راه افتاد.(چه بسا مامورین مأمون، کجاوه را حرکت دادند.)
ولی امام اشره کرد کجاوه را نگه دارند و ندا کرد:« بشرطها و انا من شروطها »
(اما در صورتی که به شرطهای آن عمل شود، و من یکی از آن شرطها هستم.)
توضیح: فرمایش امام به این معنی است که توحید در صورتی مقبول درگاه خداوند است که همراه با پذیرش ولایت اهل بیت باشد.
منابع:
بحارالانوار، ج 49، ص 126، ح 3. از کشف الغمه، ج 3، ص 144- 145.
بحارالانوار، ج 49، ص 123، ح 4. از عیون اخبار الرضا، ج 2، ص 135.
ادامه مطلب ...
